Blogafbeelding Meisje zonder werk - je best doen is niet goed genoeg op werk

Je best doen is niet goed genoeg op werk

Ontslag nemen of ontslag krijgen: het heeft niks te maken met hoe hard je hebt gewerkt. Waarschijnlijk heb je drie keer zo hard gewerkt als al je collega’s bij elkaar. Maar je weet het: je best doen is niet goed genoeg op werk.

We proeven nog steeds het bittere resultaat van de keren dat we ons beste beentje voorzetten voor niks: we hadden constant stress, kregen de schuld van alles én we werden ontslagen. Liever hakken we dat beste beentje eraf dan toestemmen dat je met goed geloof en hard werken de mooiste positie krijgt. Je best doen is niet genoeg, we weten het inmiddels.

Communiceren van twee walletjes

Het is niet dat je haar niet aardig vindt, geloof best dat ze thuis een fijne moeder is. En in het eerste gesprek lijkt alles duidelijk, maar als ze dan later in de week je autoriteit als mede-professional inneemt en je werk onnodig streng beoordeelt, dan bedoelde ze ineens iets heel anders. Natuurlijk. Bij elk verzoek en elke eis is het weer hetzelfde verhaal. Het is alsof de betekenis van haar woorden al is gewijzigd voordat het jouw oren heeft bereikt. Natuurlijk heb je wel aandachtig geluisterd. Natuurlijk heb je een tussentijdse keuring aangevraagd. Je vraagt naar waar de crux zit, en die ligt volgens haar bij jou. Nadat je ontslagen bent, zie je op wat voor zinkend schip je hebt gevaren en dat jij nooit de kapitein bent geweest. Zij heeft altijd achter het roer gestaan.

Financiële plafond

De lunch is heerlijk, de reistijd minimaal en je collega’s vernieuwen zichzelf gelukkig met regelmaat. Je baas mailt vaak zat dat hij je hoge tempo en je harde werken waardeert. Je zou er nog wel twintig jaar kunnen werken! In theorie dan, want je loopt op uitgesleten schoenen. Je functie en je verantwoordelijkheden veranderen niet en na twee jaar kun je ze met ogen dicht uitvoeren. Promotie bestaat niet in onze platte organisatie (typische lege vacatureterm!), zeggen ze trots. Wanneer je ten slotte vraagt om een salarisverhoging, zegt je werkgever arrogant dat je maar moet vertrekken als je denkt dat je het ergens anders beter kunt krijgen. Dat vind je een goed idee. Je kansen zijn op bij dit bedrijf en je gaat terug naar start.

Een gebroken hart voor de zaak

Je ziet overal mogelijkheden. Je staat te popelen om het bedrijf duurzamer, efficiënter en winstgevender te maken. Maar je Oostenrijkse berg van motivatie brokkelt in rap tempo af. Als bedankje voor jouw bruisende ideeën, hartelijke toewijding en uren thuiswerk wordt er eenmalig een vergadering georganiseerd. Met welk fantastisch initiatief je ook komt, de oogst mislukt direct onder het oog van het management. In theorie word je ontvangen met open armen. In de praktijk worden je rijke cadeaus met een tennisracket weggeslagen. Het bedrijf zit gesuperlijmd aan zijn oude manieren van doen. De wekelijkse aai over je bol hoef je niet meer. Extra hard je best doen: het heeft geen zin. Fuck off.

Je nieuwe collega’s werken niet mee

Je bent net nieuw, dus weet jij veel. Maar na een paar maanden vind je nog steeds dat er een handboek moet komen waardoor de hele sectie aardrijkskunde op dezelfde manier de klassen kan voorbereiden voor het proefwerk. Geen gek verzoek, denk jij en je collega-starters. Maar de oudere docenten weigeren hun handelingen aan te passen, ook al zou dat jouw werk 100% leuker en gemakkelijker maken. Ook al zou dat er voor zorgen dat je minder vaak huilend thuiskomt. Dat je geen boze ouders meer aan je bureau hebt. Je stelt zelfs voor om het document zelf en alleen te maken, zodat zij er geen druppel bloed, zweet of traan aan kwijtraken. Er komt geen respons. Je educatieve master aan de UVA ten spijt, kies je volgend schooljaar voor een baan waar je leven niet gedomineerd wordt door oude rotten.

Nooit meer hard werken

Je best doen is geen garantie op een goede afloop. Je beoordeling hangt namelijk niet af van je kwantitatieve opbrengst, maar of anderen je mogen. The American Dream, waarbij je door hard werken je maatschappelijke positie verandert van een 14-jarige postbode tot een 40-jarige multi-miljonair, bestaat niet. En dat is op zich best fijn, want dat betekent dat je niet altijd zo hard hoeft te werken om je baan te behouden.

Ben jij dit?

  • Het lukt je maar niet om een baan te vinden die écht bij je past
  • Je hebt teveel nare werkervaringen gehad, om nog vertrouwen te hebben dat je ooit een baan gaat vinden die je wel leuk vindt
  • Keer op keer stop je er weer mee
  • Je schaamt je dat je niet ‘normaal’ bent
  • Het enige wat je krijgt als je keihard aan het solliciteren bent, is afwijzing na afwijzing
  • Je voelt je verdrietig en uitzichtloos

Van binnen hoor je een stem die zegt: ik wil niet meer werken. Ik kan het niet meer. Je hebt het idee dat je wel móét, maar je kunt je niet voorstellen dat je ooit nog terug gaat naar een fulltime baan op kantoor. Je bent moe en kwijt wat je echt wil. Herken je je hierin? Dan kan ik jou helpen met mijn e-book Nooit Meer Werken.

Ik ben Yorien en ik schrijf. Heldere en vrolijke vacatures die gegarandeerd zorgen voor een goede en duurzame match tussen werkgever en werknemer. Daarnaast schrijf ik over werkloosheid, vacatures vertalen, inkomen verdienen op alternatieve manieren en droomlevens zoeken. In de blogs lees je over mijn leven als een meisje met/ zonder werk en met/zonder geluk.
Berichten gemaakt 57

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven